Iedere maand schrijft een lid van de BorneNu-fractie over een moment, ontmoeting of gebeurtenis die indruk heeft gemaakt. Soms gaat het over grote ontwikkelingen in onze gemeente, soms juist over de kleine dingen die laten zien waar politiek uiteindelijk om draait: mensen.
Deze maand beschrijft raadslid Vincent Godeke zijn verwondering tijdens een bijzondere raadsvergadering. Terwijl in de raadzaal werd gedebatteerd over de toekomst van Borne, zag hij op de publieke tribune iets dat minstens zo veel zei over onze lokale democratie.
Verwondering
Daar zat ik dan.
Nieuw in de raad.
Nog met frisse ogen kijkend naar alles wat hier gebeurt.
Nog niet helemaal gewend aan politieke gewoontes, procedures en vergaderstukken die soms dikker zijn dan een gemiddeld vakantieboek.
19 mei was zo’n avond die indruk maakte.
Een avond van inhoudelijke politiek.
Van debatten over het coalitieakkoord Krachtig vooruit, standpunten, overtuigingen en bestuurlijke plannen voor de komende jaren.
Maar tegelijk was het ook een avond van iets anders.
Boven en beneden op de publieke tribune zaten trotse ouders, partners, kinderen, vrienden en bekenden. Mensen die niet gekomen waren voor een discussie over politieke keuzes en standpunten, maar voor dat ene bijzondere moment:
het installeren van iemand die zij liefhebben.
Terwijl er stevig werd gedebatteerd, zag ik mensen af en toe voorzichtig op hun horloge kijken.
Niet uit desinteresse, maar simpelweg omdat hun moment nog moest komen.
En juist dat bracht mij tot verwondering.
Want eigenlijk speelden zich die avond twee werelden tegelijk af.
De wereld van de politiek, waar woorden zorgvuldig worden gewogen en discussies soms langer duren dan vooraf gedacht.
En de wereld van trots, spanning en blijdschap, waar iemand op de tribune denkt:
“Daar zit ze.”
Of:
“Dat is mijn vader.”
Of simpelweg:
“Wat mooi dat ik dit mag meemaken.”
En heel even dacht ik:
misschien is democratie niet alleen wat hier in de raadzaal gebeurt achter microfoons en dossiers…
maar juist ook wat daarboven en beneden zit.
De mensen die meekijken.
Meeleven.
Trots zijn.
En hopen dat degene die straks wordt beëdigd van wethouder of raadslid of tot commissielid iets moois mag betekenen voor de samenleving, voor ons mooie Borne.
Misschien komt die gedachte omdat ik nog nieuw ben.
Omdat ik nog niet overal aan gewend ben.
Omdat ik nog durf te kijken met verwondering.
En eerlijk gezegd hoop ik dat ik dat nog lang blijf doen.
Want soms ontstaan de mooiste vragen niet uit kritiek, maar uit simpelweg denken:
“Waarom doen we het eigenlijk zoals we het doen?”
En misschien is dat helemaal geen slechte vraag om af en toe te blijven stellen.
Zelfs niet in de politiek.
Foto door: ©RTVOost
