In deze column schrijft een lid van de BorneNu-fractie over een moment, ontmoeting of gebeurtenis die indruk heeft gemaakt. Soms gaat het over grote ontwikkelingen in onze gemeente, soms juist over de kleine dingen die laten zien waar politiek uiteindelijk om draait: mensen.
Deze keer neemt raadslid Manon Pabon ons mee naar een bijzonder moment dat laat zien hoe krachtig aandacht voor elkaar kan zijn. Een wens van een inwoner, een bankje in Borne en een eenvoudige boodschap vormen samen een oproep die ons allemaal aangaat: zie elkaar écht.
Soms begint iets groots met een klein kaartje.
Tijdens de kerstperiode hing in de wensboom op het Rheineplein een wens van een inwoner van Borne. Een wens die voortkwam uit verdriet, maar vooral uit liefde. Zeventien jaar geleden verloor zij haar zoon. Hij was pas zeventien jaar oud toen hij uit het leven stapte. Een verlies dat nooit verdwijnt, maar dat wel kan uitgroeien tot een verlangen om iets voor anderen te betekenen.
Haar wens was eenvoudig en krachtig tegelijk: plaats in Borne een aantal 1K Z1E J3-plaquettes van 113 Zelfmoordpreventie op bankjes in ons dorp. Plaquettes met een boodschap die uitnodigt om naar elkaar om te kijken. Om een gesprek te beginnen. Om te laten weten dat niemand er alleen voor hoeft te staan.
Op 26 juni is de eerste plaquette geplaatst. Een bijzonder moment, warm, emotioneel, betrokken en verbonden, niet alleen voor deze familie, maar voor heel Borne. De plaquettes zijn geschonken door de vorige gemeenteraad en het college van B&W als herinneringscadeau aan hun gezamenlijke raadsperiode. Een cadeau dat verder gaat dan een tastbare herinnering. Het is een blijvend teken van betrokkenheid bij onze gemeenschap.
Op elk plaatje staat een QR-code. Niet alleen voor mensen die zelf worstelen met donkere gedachten, maar voor iedereen die het gesprek wil openen. Want vaak begint hulp niet met een oplossing, maar met een vraag. Een luisterend oor. Een simpel: “Hoe gaat het eigenlijk met je?”
Misschien is dat ook wel de kern van wat een gemeenschap sterk maakt. Het zijn de ontmoetingen tussen mensen die een dorp bijeenhouden. Soms op een plein, soms in een vereniging, en soms op een eenvoudig bankje.
Als raadslid, bestuurder of inwoner kunnen we niet alle problemen oplossen. Maar we kunnen wel zorgen dat mensen gezien worden. Dat er plekken zijn waar verbinding ontstaat. Dat het gesprek gevoerd blijft worden.
Want uiteindelijk telt ieder leven. En soms kan een klein plaatje op een bankje een groot verschil maken.
